نقش مرا هر كسي

جز از نشانه هاي مزار من  نمي شناسد.

يك روز خيال من

كودكي مي شود شرور

پشت عكس هاي مانده به جا

سرك مي كشد گاهي

خدا كند آن روز

دلم براي مادرم تنگ نشود

دستهاي همسرم هنوز باشد

پسرم با همين كودكانگي صدايم كند

انكار مي كنم كه اين منم كه بالا و پايين مي پرم اين همه .انگار كه اسفندي كه مادر بزرگ به آتش مي سپرد.نه اين اسفند چيني كه به آتش كه مي رسد انگار بخواب مي رود.

چيزي كسي بياد نمي آورد آن شمشير دولبه را كه نترس بالا و پايين مي چرخانديم و همه از عاقبتش كه چه زخمي مي دهد شك داشتيم.

اين ديگر چه استارتي است .زندانش كه ميله ندارد.خوابش كابوس ني شود.خيالش آزادي ني شود كه دل خوش كنيم.انگار كه از حد واقعيتش هم گذشته.تنها همين مانده از آن كه هر از گاهي چيزي مي گذرد از ذهن و رعشه ميگيرد بدن و انگار كه هيچ نبود.اما دردش ميماند.اضافه مي شود چيزي.

همين قدر توان مانده كه بداني اين من نيستم.تكذيب مي كنم آنچه را ميبيني و باور مي كني.

نگفتم فهميدي اما نشنيدي

كه خانه تو انجاست

همان وقت كه تلنگري زدي و از جا پريد

به خيال من حالا كه آمدي بهانه نكن چشم هاي بسته را

بهانه نكن آن سكوت دم رفتن را

به خيال من حالا كه آمده پشت نكن كه نبيند چشم هاي تو را

به شرط هميشه دوست داشتن

به اين خيال من بي خيال نباش

دستي اگر پيش نمي كشي اهسته تر برو

خيال كن اين راه نرفته كوتاه تر از خيال من است.

پس مردن دوباره را ساده تر ديدم.

گاهي رخوت همين است كه ميبيني.اما نه لزوما در آن هنگام كه چين هاي پيوسته و شكسته بر دست و صورت مي نشيند.

گاهي همين حالاست كه مي نويسي.آن هم زماني كه خيلي كار ها داري.

به قول خودم.شكست  هميشه چاشني پيروزيست اما به هر حال گاهي كمرت را مي شكند..

آنچه از آن توست

بي كم و كاست  ميدهي

هديه مي كني

آغوش تو باز وچشم هاي تو نگران

  نجواي لاي لاي

كه مرا رها كني

رها    رها شوم از اين همه بند

تار ها و پود ها

دوست من

اي مرگ

    (ر.ف)